Reasons to be Cheerful pt. XVI: Als alles verandert, maar toch hetzelfde blijft

Reasons to be Cheerful pt. XVI: Als alles verandert, maar toch hetzelfde blijft

25-04-2021

Niets is voor blijvend en altijd en steeds. Iedereen weet het. Maar als je, zoals ik, de 57 bent gepasseerd, weet je het pas echt (sic). Dan is het moment aangebroken dat je je daadwerkelijk realiseert dat ook jij (Brutus) uiteindelijk weer stof zult worden, en het tijd wordt om bij de buurman (die begrafenisondernemer is) te informeren naar de prijs van een doodskist. Ik heb trouwens ook even gekeken of ze bij Bol te koop waren, niet dus. Maar wel bij doodskist punt nl. Voor 342 euro heb je al een stevige kartonnen doos, vanaf 700 euro kun je de spreekwoordelijke deur uit tussen zes planken.

Niets is voor blijvend en altijd en steeds. Het is een waarheid als een koe. Tegelijkertijd is het de bakermat van nostalgie en weemoed, ook al betreft het zaken waar je feitelijk niet echt naar terugverlangt. Neem Koninginnedag, Koningsdag zo u wilt. Ik kijk er altijd met plezier op terug, en met plezier naar uit. Maar hoe leuk is het nou eigenlijk echt? Koninginnedag was vroeger vooral het feest van verwachtingen die bijna nooit werden ingelost. In ieder geval niet in het dorp waar ik vandaan kwam (Sorry Alphen aan den Rijn…). Er was bij het Raadhuis een kleedjesmarkt, die nooit echt op gang leek te komen, of altijd al weer afgelopen leek te zijn als ik er overheen wandelde. Ergens verderop in het dorp hoorde je feestgedruis, dat bij nader inzien kwam van een krakkemikkig in elkaar geklust houten podium, waar de jonge talentjes uit het dorp bibberend van de zenuwen en de kou top 40 nummertjes stonden te playbacken. Gadegeslagen door hun ouders en enkele passanten, waaronder ikzelf. Omdat ik het zielig vond als er geen publiek stond. Later was er ineens een soort van feest in een park, waar je nooit iemand van je vrienden tegenkwam, maar waarvan iedereen later wel zei dat hij er geweest was. Het was altijd koud en winderig, met een waterig zonnetje; het blik Heineken bier plakte koud aan je handen. Kort en goed: hier maken nostalgie en weemoed gemene zaak met elkaar tegen de kale feiten.

Ik heb indachtig ‘Waar is het feestje? Daar is het Feestje!’ in mijn leven tijdens Koninginnedag heel wat afgezocht en zwierf van plein naar park naar tuin naar straat. Op dinsdag 27 april is het weer zover. Ik hang met gepast ceremonieel de vlag op aan mijn huis, trek mijn jas aan en ga op zoek naar het feestgedruis in de stad waarvan ik zoveel ben gaan houden. Enkele jaren geleden dacht ik het feestje dan toch echt gevonden te hebben. Ik belandde op de binnenplaats van het lokale poppodium, waar die dag een tiental bandjes stond te spelen voor een aanzwellende meute Deventer import, die elkaar allemaal leken te kennen. In ieder geval nadat ze zes bier op hadden. Ik werd na acht bier vrienden voor het leven met allerlei vage figuren die ik dan toe alleen maar had gezien in plaatselijke cafés en drankenhandels. En die verbroedering duurt tot op de dag van vandaag voort, zodra ik op Koningsdag weer voet zet op bodem van de binnenplaats van het Burgerweeshuis. Dit haar slaan we nog een keertje over. Maar op 27 april 2022 zie ik al mijn Koningsvrienden weer. Nu al zin in.

Klik hier voor meer colums