Reasons to be cheerful part. XX:  Heimwee

Reasons to be cheerful part. XX: Heimwee

22-05-2021

Vorige week daalde ik voor het voor het eerst van mijn leven de trap af naar de kelder waar zich decennialang de meest illustere kroeg annex alternatieve dancing van Deventer bevond: De Elegast. De plek waar frontman Adrian Borland van The Sound, mijn favoriete New Wave band, enkele malen solo optrad. De plek waar vroeger alle Deventer Hippies en Hipsters van de stad samenklonterden to party like it’s ninety ninety nine. Maar dan niet met Prince, maar met Rage Against The Machine. Zo’n plek. Mijn lief vertelt mij nog met enige regelmaat hoe het was als ze om een uur of vijf ’s ochtends de tl-lichten aandeden en je ineens tegen een stuk of veertig verlopen zwerfkatten stond aan te kijken: beschonken, stoned of allebei. En niemand die ervan opkeek. Z’n plek.

Onderaan de keldertrap staat een grote plas water. De deur klemt en gaat pas open nadat de eigenaar van het pand er een paar flinke trappen tegen heeft gegeven. Binnen is het al net zo nat, vochtig en schimmelig als buiten. Er worden een paar bouwlampen aangeklikt en het keldergewelf licht spookachtig op. Ik stuit direct op een onbegrijpelijke boodschap. Op een stuk DUCT tape heeft  iemand een postmoderne dichtregel geschreven: ‘Niet aan de muren likken’. Op één van de toiletdeuren hangt een oude poster met aankondigingen van muzieksessies. De jaren 0. Een piepjonge Bauke Bakker (Her Majesty) en een zo mogelijke nog jongere Sven Figee (Sven Hammond Soul, Matthijs draait door). Het papier is zo doorweekt dat er vingerafdrukken op komen als we het aanraken. Ik loop door naar achteren, langs de bar, over het kleine dansvloertje, tot bij de DJ booth, the place where the musical magic happened. Mijn lief vertelde mij eens dat je kon aanvragen wat je wilde, op iedere manier waarvan je dacht dat die het meest succes zou hebben (boos, vleiend, flemerig), maar dat de DJ van dienst zelden of nooit je wens inwilligde. Dit verhaal werd onlangs overigens nog lachend bevestigd door de betreffende DJ zelf.

Ik loop om de booth heen en ontwaar een rechthoekig gat waar ooit de mengtafel in heeft gehangen. Met links en rechts ervan ongetwijfeld twee draaitafels en later wellicht een paar CD-spelertjes. Daarachter houten rekken, waar alle muzikale waar in kon worden opgeborgen. Ik fantaseer direct een spijkerharde playlist bij elkaar: Natural’s not in it van the Gang of Four, When God comes back (to he Elegeast…) van All Them Witches, The Architect (die de boel allemaal gaat opknappen…) van DEUS. Tegen de tijd dat ik Aisha van Death in Vegas opzet in mijn hoofd, begrijp ik ineens wat ze bedoelen met ‘Niet aan de Muren likken’. Het betreft natuurlijk het zweet van de uitzinnig dansende menigte voor mij dat condenseert op de kille stenen van het keldergewelf en naar beneden druppelt, van de dansvloer een zwetend zwembad makend. Ok Bert, geef ik mijzelf een opdracht: Dit is de plek waar je je complete collectie postpunk er nog een keer doorheen gaat jassen. De plek waar je de muzikale pijn van een complete NO FUTURE generatie nog één keer de dansvloer op slingert om de hele boel daarna ritueel te verbranden op de Deventer Brink. Disco Demolition Day, maar dan anders. Op dat laatste idee ben ik overigens teruggekomen.

Vanuit het donker loop ik terug naar het licht van de openstaande kelderdeur. In het voorbijgaan zie ik dat er rechts van mij een kast half open staat. De deurtjes hangen hulpeloos in de scharnieren. De bovenste plank is vermolmd, maar op de plank eronder zie ik iets zwarts liggen. En nog iets en nog iets en.. Voordat ik er erg in heb, sta ik buiten met vier schimmelige singletjes: de muzikale restantanten van een illuster tijdperk. De Bom van Doe Maar, Wunderbar van Ten Pole Tudor, en twee singletjes van het Simplisties Verbond. Waaronder die van Wim de Bie's alter ego Melvin Rosbief: I wanna fuck you in the morning | Fuck you late at night | fuck you when the moon or when the sun is shining bright|  I wanna fuck you (3x), but your little door is closed. Achter mij doet de eigenaar de kelderdeur van de Elegast weer op slot.

Zin in Melvin Rosbief? > Bekijk hem op YouTube

 

Klik hier voor meer colums