Reasons to be cheerful pt. V: Discover weekly!

Reasons to be cheerful pt. V: Discover weekly!

06-02-2021

Op 11 februari 1978 kwam de eerste langspeler uit van Nina Hagen. Popmuziek was tot dan toe – in ieder geval in mijn universum - een strikt Engelstalige aangelegenheid. Maar ineens trok een vuilbekkende Duitse diva met de strot van een voluptueuze operazangeres ieders aandacht. En ze was ‘Unbeschreiblich weiblich’ maar dan wel op haar geheel eigen punkerige wijze: Ich war schwanger, mir gings zum Kotzen ich wollts nich haben, musste gar nich danach fragn ich fress tabletten, und überhaupt mann, ich schaff mir keine kleinen kinder an!

Ik had in die tijd een krantenwijk en de veertig contante guldens die ik er ieder week mee verdiende, spendeerde ik bijna volledig aan elpees. Nina Hagen was de eerste Duitstalige artieste die ik aan mijn toen nog bescheiden collectie toevoegde. Ik ging daarvoor naar platenzaak Boudisque in het plaatselijke winkelcentrum De Aarhof. In de winkel bakken vol lp’s. En daarboven de bestsellers uitgestald op plankjes. Ik loop naar binnen en halverwege de zaak, aan de rechterwand, staat Nina mij lekker brutaal aan te staren vanaf de hoes. Sprieterig raafzwart haar, ogen zwaar in de make up. Sigaret brutaal uit haar rechtermondhoek hangend. Ik verzin veel, maar ik weet toch echt nog waar die plaat stond. Ik dacht direct: dat moet ik horen! Het werd een van mijn vele muzikale ontdekkingen in de platenzaak. In 2021 zing ik de plaat nog altijd integraal en uit volle borst mee. Van begin kant A TV Glotzer tot eind kant B Pank uit volle borst mee. In het Duits…

Met de opkomst van eerst de CD, vervolgens mijn ouder worden en tot slot het internet is veel van de magie van nieuwe muziek ontdekken verdwenen. Er zijn nauwelijks platen meer die zich langzaam pandemisch verspreiden via hoor-op-hoor-reclame, zoals David Gray’s album ‘White Ladder’. Je hoeft niet meer te rade te gaan bij je muziekdealer (een Oor-abonnee, of de jongen achter de toonbank in de lokale platenzaak), die nog wel wat nieuwe muzikale drugs kent die je zeker eens zou moeten proberen. Das war einmal…

Vind ik dat jammer? Zeker! Klink ik als een ouwe nurkse man? Vast! Is er deze week dus geen reden voor vrolijkheid? Toch wel! Ik heb sinds een paar maanden een nieuwe, virtuele sluiproute gevonden naar nieuwe muziek, of althans: bands en artiesten waar ik nog nooit van heb gehoord. Daniel Ek, de baas van Spotify, tipt mij iedere week in de speciaal voor mij algoritmisch samengestelde afspeellijst ‘Discover weekly’. Soms ken ik de voorgestelde nummers, soms komt het me bekend voor, maar vaak zijn het artiesten waar ik nog nooit va heb gehoord. En daar zitten geheid een paar muzikale verrassingen bij. U krijgt er die cadeau.

1. Bill Callahan. Singer-songwriter. Gaat al 21 (!) platen mee. Luister naar ‘Spring’ van de plaat ‘Dream River’ uit 2013. En daarna de rest van die plaat.

2. Terry Callier. Bracht in 1968 zijn eerste plaat uit, verdween in de jaren tachtig van het muzikale toneel bij gebrek aan commercieel succes. Werd computerprogammeur. In de jaren negentig weer opgeduikeld in de acid jazz scene. Godschristus wat mooi! Eerst ‘Lazarus man’, daarna ‘Blues’ en dan gewoon al de rest van zijn werk. Dagtaak. Geheime muzikale wapen: dwarsfluit.

3. Black Country, New Road. Voor de liefhebbers van wat tegendraadsheid. Vier pukkelige jongens en drie frisse meiden maken hele volwassen, tegendraadse rock/postpunk/free jazz. Zouden verschijnen op Best Kept Secret dit jaar…

Psst. Niet verder vertellen...Vorige week werd te mijnent overigens door de lokale platenboer nog een linnen tasje met muzikale handelswaar afgeleverd. Op vinyl. Nostalgie voor een ouwe man.

Klik hier voor meer colums