Reasons to be cheerful pt XII: Dutch Food XL

Reasons to be cheerful pt XII: Dutch Food XL

27-03-2021

Deze week stak er een storm van verontwaardiging op in Uptown Deventer. Aan het einde van de Kaiserstraat, de entree naar onze schitterende binnenstad, bevindt zich een eerbiedwaardige boekhandel. Maar deze boekhandel Praamstra gaat verhuizen, naar verluid vanwege de torenhoge huur die ze niet meer op kunnen brengen. Onder meer omdat Updown Deventer zijn boeken tegenwoordig online koopt. En de lockdown helpt natuurlijk ook niet mee. Zo gaan die neo-liberale dingen zou je zeggen. Maar nu blijkt ook nog dat een fastfood aasgier zijn ogen heeft laten vallen op het pand, terwijl ze in Deventer al twee vreetschuren hebben staan.

POPUPJE/Boodschap van algemeen nut.... Zin in meer columns? Bestel 'Een onrecenseerbaar jaar'. 52 +1 columns in 2020!  KLIK HIER

Gelukkig is een petitie snel gestart, dus die heb, samen met meer dan tienduizend andere Uptowners, geheel vrijblijvend  getekend. GEEN HAMBURGER HELL IN ONZE BINNENSTAD! Er circuleert op Facebook ook een schitterende artist impression van MacDo op de Brink, en dan begrijp je direct waarom zo veel mensen er tegen zijn. Potsierlijk logo op een middeleeuwse gevel, scooters voor de deur, uitpuilende vuilnisbakken, als men de zut er al in gooit. Dat is nog maar de vraag, want als onbezoldigd lid van de  Deventer Schoonfamilie ruim ik iedere week de troep op die Redbull drinkers en bezoekers van fastfoodketens 'vergeten' in de prullenbak te gooien. Er zijn mensen die mijn NEE maar elitair vinden. Die vinden dat Downtown Deventer recht heeft op nog meer snelvoer. En blijkbaar op nog meer obese mensen. En de bezoekers maken de rotzooi. Dat kun je het bedrijf met de grote M niet verwijten, roepen ze erachter aan. Allemaal waar, maar de mensen die de McD in de binnenstad met gejuich onthalen, vragen toch ook niet aan mij of ik het een goed idee vind?  

Over ‘fastfood’ gesproken: vorige week kreeg ik het getypte menukaartje onder ogen van de bruiloft van mijn ouders. Op 12 juni 1957 aten Aat, Koos, hun ouders en schoonouders, broers en zussen, aanhang en  vrienden als voorafje een slaatje. Daarna kregen ze vermicellisoep. Het hoofdgerecht bestond uit fricandeau, aardappelen en ‘div. groenten’. En er was chocoladepudding met slagroom toe. Dat zouden we nu Hollandse pot plus noemen: Dutch Food XL. Haal het slaatje en de pudding eraf, maak van de fricandeau een balletje gehakt en je houdt een maaltijd over die mijn moeder ons jarenlang voorschotelde. Met als groentespecialiteit doorgekookte andijvie drijvend in bechamelsaus. Heerlijk!

En ze zagen er gelukkig uit op die woensdag in juni. Blijkbaar de dag waarop je in die tijd nog een beetje betaalbaar kon trouwen. Mijn vader strak in een iets te wijd pak, mijn moeder in een gehuurd mantelpakje. Het was de start van veertig jaar huwelijksgeluk tot ze in 2007 kort na elkaar overleden. Mijn moeder eerst, op Goede Vrijdag 6 april. Mijn vader krap een half jaar later, op 24 oktober dat jaar. Ik troost me met de gedachte dat hij er zonder Aat in het ondermaanse helemaal niks aan vond. Hij overleed in zijn slaap. Good for him. Ik geloof niet in de hemel, maar ik wil wel graag geloven dat er een speciaal Koos-en-Aathemeltje is waar je ze nog liefdevol met elkaar kunt horen kibbelen. Dan moet je wel heel goed luisteren en buiten moet het heel stil zijn. Wat dat betreft is de avondklok een zegen….

Klik hier voor meer colums